Kur njeriu pyeti për mua dhe pasi që iu prezantova, ai më tha:

- Sikur të mos ishe i huaj, nuk do ta tregoja rastin tim dhe as që do ta zbuloja fshehtësinë time…

Atëherë njeriu filloi të tregojë: – Njëherë u nisa me babanë tim për në haxh, mirëpo gjatë rrugës ai ndërroi jetë dhe fytyra iu nxi krejtësisht. Unë ia mbulova fytyrën dhe po prisja që të kalojë ndonjë njeri, i cili do të më ndihmonte për ta varrosur babanë. Duke pritur, erdhi nata dhe unë rrash të bëj një sy gjumë. Në gjumë pash në ëndërr një njeri, e që më parë njeri më të bukur se ai nuk kisha parë, e as teshë më të bukur, të veshur prej ndonjë njeriu, nuk kam parë.

Njeriu erdhi pranë babait tim, ia zbuloi fytyrën dhe filloi që ta prek me duart e tij fytyrën e babait, ashtu që fytyra e tij mori një ngjyrë shumë të bukur bardhësie.

Posa njeriu filloi të largohet, unë e kapa për fundin e teshës dhe e pyeta:

- O rob i Zotit! Kush je ti që, në këtë mërzi, të vish dhe me mëshirën e Allahut të bësh që babai im të duket kaq i bukur?

I panjohuri m’u përgjigj: – A nuk më njeh? Unë jam Muhammdi, i biri i Abdullahut, pra i Dërguari i Allahut. Edhe pse babai yt ishte mëkatar, ai mua më dërgonte shumë salavat, dhe pasi që i ndodhi ajo që edhe vet e pa, ai e pati lutur Allahun për ndihmë, kurse mua për shefa’at – ndërmjetësues tek Allahut. Prandaj dhe unë shpejt erdha për t’i ndihmuar, pasi që është privilegj i imi që t’ju ndihmojë të gjithë atyre që më dërgojnë salavat.”

Në fund njeriu tha: “Kur më doli gjumi, pash se fytyra e babait ishte zbardhuar, dhe që nga ai moment, gjithmonë i dërgojë salavat Muhammedit alejhis-selam.

* (Salavati mund të bëhet në mënyra të ndryshme. Ja një prej tyre: Allahumme sali ala muhammedin ve ala ali muhammed.)

Përktheu: M. Alija

Qetësia dhe rehatllëku  vërtetë për Profetin s.a.v.s. ishte në namaz. Ndërkohë që ka njerëz të cilët e kërkojnë qetësinë dhe rehatllëkun në gjithçka tjetër përveç namazit.

Tregon Aisheja r.a, se profeti s.a.v.s. i thoshte herë pas here: “Më lër t’i falem për pak Zotit tim.”

Kur binte profeti s.a.v.s. në ruku thoshte: “Ndaj teje është përkushtuar dëgjimi im, shikimi im, truri im, eshtrat dhe nervat e mia.”

Tregojnë shokët e profetit s.a.v.s., se kur i dërguari i Allahut s.a.v.s. falej, dëgjonin nga ai një zë, si zëri i ujit kur valon, ngaqë qante me zë të ulët.

Mesazhi:
Ja pra ky ishte një shembull konkret se si duaja e Kunutit ndikon në jetën e përditshme të një besimtari. Besimtari, i cili për çdo ditë falë namazin e Vitrit dhe lexon duanë e Kunutit, nuk mund të bashkohet dhe t’i shoh me simpati ata të cilët janë larguar nga rruga e drejtë dhe që bëjnë mëkate, për arsye se duaja e Kunutit urdhëron të mbahet qëndrim ndaj jobesimtarit, dhunuesit dhe mëkatarit.

Në videon e mëposhtme do të dëgjoni dhe do të shihni se si lexohet duaja e Kunutit, e cila lexohet në namazin e Vitrit.

Me kalimin e kohës, këtij të ngathëtit nuk i shkojnë punët mbarë dhe përnjëherë i vjen ndërmend shoku i vet. Shkon te vendi i punës së shokut duke menduar se do t’i ndihmonte pasi që edhe ky i kishte ndihmuar atij kur ai kishte qenë ngushtë. Kërkon prej tij që t’i gjente vend pune në punëtorinë e vet, mirëpo ai nuk i gjeti dot. Kthehet prapë i mbushur plot dëshpërim e pendesë. Mirëpo, prapë, nuk mund të zemërohej me shokun që kishte.

Një ditë, duke ecur rrugës, atij i afrohet një plak i sëmurë. I thotë djaloshit se ishte i varfër dhe se nuk mund t’i blinte ilaçet. Djaloshit i dhimbet fort plaku, shkon ia blen ilaçet, e çon në shtëpinë e vet, e shtrinë në shtrat për t’u qetësuar dhe vazhdojnë të bisedojnë për një kohë… Pas disa ditësh djaloshi merr vesh se plaku kishte ndërruar jetë… Plaku kishte qenë shumë i pasur dhe gjithë mallin e tij ia kishte lënë trashëgim djaloshit të ngathët.

Ky i ngathëti, me pasurinë që i kishte lënë plaku, dhe paksa me zemër të thyer ndaj shokut të vet, shkon dhe blenë një shtëpi karshi punëtorisë së tij… Një ditë, vjen një lypëse plakë dhe i troket derës së djaloshit. Plaka i thotë se është shumë e uritur dhe kërkon prej djaloshit t’i jepte diçka për të ngrënë. Djaloshi, pa menduar fare, e merr plakën brenda dhe ia ngop barkun me ushqim të ngrohtë. Ky dëgjon prej saj se ajo ishte e vetme, ndaj i thotë se edhe ky ishte i vetmuar fare. I thotë plakës që nëse ajo donte, mund të rrinte bashkë me të, t’i bënte punët e shtëpisë dhe të përgatiste ushqimin… Gruaja plakë, pa menduar fare, e pranon menjëherë propozimin e djaloshit.

Pas një kohe, plaka i drejtohet djaloshit të ngathët duke i thënë se duhej të gjente një vajzë të përshtatshme dhe të martohej me të. Djaloshi i thotë se nuk dinte si ta gjente dhe nuk dinte a kishte dot ndonjë të tillë. Plaka i thotë se ajo e njihte një dhe se nëse ky donte mund ta takonte me të… Dhe pas shumë takimesh me vajzën, këta dy të rinjtë vendosin të martohen. I përgatisin dhe i shpërndajnë ftesat për dasmë… Djaloshi edhe pse me zemër të thyer, përsëri nuk kishte mund ta harronte shokun e vet të ngushtë. Andaj edhe atij i dërgon një ftesë.

Dhe ja, dita e dasmës erdhi… Në sallonin e mbushur plot mysafirë, djaloshi e merr mikrofonin dhe fillon t’u tregojë mysafirëve krejt atë çfarë i kishte ndodhur në jetë: “Dikur kam pasur një shok të cilin e doja shumë fort. Një ditë, kur s’i shkonte mbarë, erdhi dhe më kërkoi para borxh. Ia dhashë të gjitha që kisha. Një herë tjetër më tha se e pëlqente shumë të fejuarën time dhe kërkoi prej meje të hiqja dorë prej saj. Me zemër të thyer e të përgjakur, e braktisa edhe të fejuarën… Thjesht nga arsyeja se ne ishim shokë të vërtetë. Nuk kisha dëshirë t’ia prishja qejfin shokut… Kur më vonë mua s’më shkonte mbarë, shkova te punëtoria e tij dhe e luta të më gjente punë. Mirëpo ai nuk më dha punë. U dëshpërova shumë. Mirëpo, prapëseprapë, nuk jam i zemëruar me shokun tim. Sepse ne ishim shokë të vërtetë.”

Me të dëgjuar këto fjalë, shoku i shkathtë nuk duron dot dhe e merr mikrofonin në dorë dhe fillon edhe ky të flasë: “Edhe unë dikur kam pasur një shok të vërtetë që e doja fort. Kur nuk më shkoi mbarë, kërkova prej tij para. Ai m’i dha të gjitha paratë që kishte… Më vonë ia kërkova të fejuarën. I dëshpëruar dhe i brengosur, ai e braktisi edhe të fejuarën. Mirëpo, arsyeja pse kërkova të ndahej nga e fejuara ishte se ajo vajzë nuk meritonte të bëhej grua e tij. Meqë shoku im ishte i ngathët dhe s’e kuptonte dot këtë, unë vetëm në këtë mënyrë mund ta shpëtoja… Kur ishte ai në zor, erdhi tek unë dhe kërkoi ta punësoja, mirëpo unë nuk mund ta shihja shokun tim më të ngushtë të punonte nën komandën time. Për këtë arsye dhe nuk i gjeta punë… Plakun që ai e takoi në rrugë, ishte babai im. Ai ishte pranë vdekjes. Atë unë e dërgova te shoku im dhe unë i thash atij që gjithë pasurinë t’ia linte trashëgimi atij… Gruaja plakë që erdhi të lypte te porta e tij ishte nëna ime. Unë e dërgova atë te shoku që ai të jetonte më mirë e më lehtë… Kurse gruaja me të cilën ai sot po martohet, është motra ime më e vogël. Unë e binda atë që të martohej me shokun tim…

Mysafirë të nderuar, ja, kjo është miqësia dhe dashuria jonë.”

Mbreti atëherë e thirri oborrtarin e tij më të afërt dhe të besueshëm, Ajazin, dhe e urdhëroi atë që ta thërrmonte perlën. Pa asnjë vonesë apo hezitim, Ajazi, e thërrmoi perlën në copa. Kur ministrat shprehën mosbesim dhe u tronditën nga ky guxim, mbreti i kërkoi Ajazit që t’u tregojë atyre për arsyen e tij, për thyerjen e perlës.

Si përgjigje, Ajazi i pyeti ata ministrat: ‘Ç’është më e rëndësishme, urdhri i mbretit apo perla?’

Pyetja që ne i shtrojmë vetes është: ‘Cila është më e rëndësishme, Urdhri i Allahut tim, apo qejfet e zemrës sime?’

Qejfet e zemrës janë të ngjashme me perlat, të cilat duken shumë të bukura, por ne nuk duhet t’i përmbushim këto qejfe e t’i thyejmë Urdhëresat e Allahut.

Ajazi arriti afërsi me mbretin për shkak të besnikërisë, besueshmërisë, bindjes dhe nënshtrimit ndaj tij. Ngjashëm, ne do të arrijmë afërsi të skajshme me Mbretin e mbretërve, përmes besnikërisë dhe besueshmërisë. Vetëm se kjo është e varur në bindje të sinqertë  dhe nënshtrim të plotë ndaj urdhëresave të Tij.

Burimi:  Haqislam.org

Përktheu: Fatih Ibrahimi

Aliu r.a. i qetë dhe i mprehtë, si çdo herë, iu përgjigj:

“Ja ku është sekreti: Ebu Bekri, Omeri dhe Othmani  (paqja dhe mëshira e Allahut qoftë mbi ta) kishin punë me njerëz siç jam unë, andaj shteti ishte i qetë, kurse unë kam punë me njerëz sikur ti, andaj shteti është ashtu siç është.”

*(Njerëzit në kohën e Hazreti Aliut r.a., kishin filluar të përzihen dhe hipokritët ishin shtuar shumë).

Kur e mori vesht këtë gjë Pejgamberi u kthye në shtëpinë e tij. Ebu Xhehli kur e pa se ai po kthehej mbrapsht, u nis ti shkonte nga pas për ta pyetur për arsyen, por e harroi gropën që kishte hapur dhe ra në gropën që hapi vetë.

Për ta nxjerr prej aty i zgjatën një litar, por nuk e arrinte dot litarin. Sa më shumë që i zgjatnin litarin, aq më tepër thellohej gropa. Në këtë gjendje, Ebu Xhehli gati sa nuk po çmendej brenda gropës së errët.

I dërgon fjalë Pejgamberit a.s. dhe i lutet që ta nxjerr nga gropa. Kur vjen Pejgamberi pranë tij i thotë:

- Po të nxora nga gropa a do të besosh?

- Po më nxore nga gropa do të besoj, u shpreh Ebu Xhehli.

Pejgamberi a.s. i zgjati dorën e tij dhe e nxori që aty.

Kur doli, Ebu Xhehli tha: “Ne jetë time nuk kam parë kurrë magjistar më të fuqishëm se ti!”

Dhe kështu, vazhdoi të mos besojë, deri sa edhe vdiq si i poshtëruar.

Argjila m’u përgjigj kështu:
”Unë jam dheu i një trëndafili! Ndodhem nën një fidan trëndafili dhe lagem përditë nga vesa që pikon nga gonxhet e trëndafillave. Ja, kjo aromë që u jep prehje zemrave dhe që e ndjeve edhe ti, atyre trëndafilave u përket!”

Mesazhi:
Shkurt, në periudhat kur shekujt muslimanë u gatuan me një meritim të tillë, domethënë, me vesën e pikuar nga trëndafilët, ka shpërndarë aroma të papërshkrueshme nëpër botë dhe është bërë burimi bukurish dhe virtytesh në detyrën për rregullimin e botës